Yılda bir kez bile olsa ANNELERİMİZ anımsanıyor. Aslında yılın her günü onları anmak gerekse de bir gün bile anmak onlara olan sevgimizi asla yok etmez. Başta ebediyete göçmüş tüm annelerimizi rahmetle anıyor ve bütün annelerimize saygılarımızı sunarak günlerini kutluyorum. Bu gün birazcıkta olsa duygu yüklüyüm. Bizlerin her türlü kahrını çeken analarımızın şimdi yanı başımızda olmayışını kabullenemiyoruz. Ama yaşam böyle; doğacak, büyüyecek ve nihayet öleceğiz. Onlarda bu dünyadaki görevlerini bitirmiş ve ebedi istirahatgâhlarına yerleşmişler… Anneler günü annelerimizin sevgisini emeğini ve fedakârlığını anımsamak için kutlanan özel bir gündür. Yaşamımızın her anında yanı başımızda olan bu değerli anneler karşılıksız sevgisiyle bizlere güç verirler. Anneler günü sadece bir kutlama değil onlara duyduğumuz saygının ifade edildiği bir zamandır. Anneler çocuklarının ilk öğretmenidir. Konuşmayı yürümeyi saygıyı sevgiyi dahası yaşamayı öğretenlerdir. Her an yanımızda ve her an desteklerini esirgemeyen bu değerli insanların hakkı ödenemez. Onlara illaki hediye gerekmez... Ellerini öpmek, yanında olmak, aramak sormak çok ama çok önemlidir. Bu fırsatı kaçırmayalım. Onların değerini ölünce değil yaşarken bilelim.. Annem okuması yazması olmayan ama kalbi tertemiz bir kadındı. Doğduğum andan evden ayrıldığım zamana kadar her şeyimi tam anlamıyla yerine getirmiş, bakmış büyütmüş bir kadındı. Hastayken baş ucumda, üzüldüğümde yanımda, sevindiğimde bağrındaydım her zaman. Okuma yazması yoktu ama hayat tecrübesi oldukça fazlaydı. Komşuluk ilişkileri, akraba dayanışması üst düzeydeydi. Zaman zaman yokluklar çekse de soframızda aşımızı hiç eksik etmedi. Çocukken ve gençlik yıllarımda bana verdiği emekleri asla unutamam. Bunlara karşılık verebildim mi bilemiyorum ama öğretmen olup da ilk maaşımı aldığım günlerde onun yaz kış, soğukta sıcakta üstümüzün kirlilerini elinde yıkamış olduğu günleri unutmayıp o günlere uygun bir çamaşır makinası alıvermiştim. “Artık çamaşırları bu yıkayacak” diye teslim etmiş gitmiştim. Şubat tatiline geldiğimde makinanın üzerinde işlemeli bir örtüyü gördüğümde afalladım. “ana sen bunu neden kullanmadın” dedim.. O da; “oğlum sen evlenir gidersen götürürsün diye açmadım” deyince... “Yahu canım anam ben bunu sana aldım, hemen aç ve kullan, bu senindir”.. diyebildim.. Bir anne daha anımsıyorum; kayınvalidem.. O da genç yaşta dört çocuğuyla dul kalmış. Ama yılmamış, bıkmamış ve asla geri durmamış. Hepsini büyütmüş, okutmuş, meslek sahibi yapmış ve evlendirmiş kutsal bir annedir. Ve daha da önemlisi kendi annesine (gözleri görmeyen, kulakları duymayan) annesine 15 yıldan fazla bakarak hizmet etmiş değerli bir anneyi nasıl sevmeyelim. Nasıl minnetle, hasretle anmayayım. Ardından dualar etmeyelim.. Bu insanlar yılın annesi değil YILLARIN ANNESİ olmayı hak etmiyorlar mı?.. Bir anne daha anımsıyorum. Küçük ilçemizin MESSURE annesi. Ebeanne! Bilmem ne kadar doğum yaptırdı, bilmem ne kadar anneye gece gündüz demeden hizmet verdi. Eşinin terk etmesiyle çocuklarıyla yapayalnız kalmıştı. Onlara hem analık hem babalık etmişti. Sonunda evlatlarından bazıları da ona yaraşır bir karşılık veremediler. Rahmetler olsun değerli EBEHANIM teyzem. Elbette daha bir çok annenin ne kadar fedakâr, ne kadar saygıdeğer olduğunun farkındayım. Şimdide kendi eşimi ve akrabalarımda anne olanların ANNELER gününü kutluyor saygılarımım sunuyorum. Arkadaşlarımın, dostlarımın eşleri olan annelerin gününü kutluyorum. Aklımdan geçen bir çok isteğe rağmen onlar yaşarken yerine getiremediklerim için üzgünüm.. Eyyy değerli dostlar! Anneleriniz sağken onlara yapabileceklerinizin en iyisini yapmayı ihmal etmeyin. Onların kaybından sonra ne yapsanız boş.. boş.. Ancak dua edebilirsiniz. “Gelin çiçek derelim   Yollarına serelim   Sevgi dolu türkülerle   Annemize verelim”…. Bu duygularla tüm annelerimize saygı ve sevgilerimi sunuyorum. Başta eşim olmak üzere tüm annelerimizin gününü kutluyorum..