Bazen insan, en büyük hayal kırıklığını en büyük umutlarını beslediği yerde yaşar. Bir yola çıkarken, bir işe başlarken önce hayal kurar insan. Çünkü hayal kurmak, atılacak ilk adımın yarısıdır. Ancak bazen öyle büyük hayaller kurarız ki hayallerimiz boyumuzu aşar, onlara ulaşmakta zorlanırız. Bazen de aklımızdan bile geçmeyen güzelliklerin içinde buluruz kendimizi. Benim hayatımda da böyle oldu. Hiç hesapta yokken kendimi önce Ebru sanatının engin bir deryasının içinde buldum. Bu, yaşamım boyunca aldığım en büyük ödüllerden biri oldu. Kendimi bu sanatın hizmetine adadım. Ebru sanatı bana yeni kapılar açtı, beni farklı insanlarla tanıştırdı ve hayatımda önemli bir yer edinmemi sağladı. Ebru sanatına hizmet etmeye devam ederken bir başka kapı daha aralandı: Köşe yazarlığı ve ardından kitap yazarlığı... Her iki alana da büyük bir heyecanla, severek ve gönülden bağlandım. Ancak zaman ilerledikçe üstlendiğim işlerin göründüğünden çok daha zor olduğunu fark ettim. Attığım her adımda yeni engellerle karşılaştım. Buna rağmen başladığım yoldan dönmemeye kararlıydım. Çünkü yaptığım çalışmaların insanlara ulaşması, onların yüzünde bir tebessüm oluşturması ve mutluluklarına vesile olması bana büyük bir haz veriyordu. Bu süreçte kendimi geliştirmek için de elimden gelen gayreti gösterdim. Mainz Başkonsolosluğu Eğitim Ataşesi Sayın Safiye Akdeniz Hanımefendi'nin yapıcı eleştirileri, yazarlık yolculuğumda benim için önemli bir dönüm noktası oldu. Eleştirilerini dikkate alarak yazmaya ara verdim. Bir yıl boyunca roman tekniği, kurgu, betimleme ve anlatım üzerine çalışarak kendimi geliştirmeye gayret ettim. Bir yıl sonra kalemi yeniden elime aldığımda artık daha bilinçliydim. Hayallerim yine büyüktü ama bu kez onları gerçekleştirmek için daha donanımlı olduğumu düşünüyordum. Ebru sanatından edebiyata uzanan yeni bir yol...Yazmaya yeniden başladığım dönemde Ebru sanatının yalnızca kâğıt üzerine desen oluşturma sanatı olmadığını daha derinden fark ettim. Ebru teknesinde yaşananların insan hayatıyla ne kadar örtüştüğünü gördüm. Suyun dengesi, boyanın yayılışı, kitrenin direnci, renklerin birbirine uyumu, bazen de beklenmedik taşmalar... Bütün bunlar insan yaşamına dair ne çok şey anlatıyordu! Yıllar içinde edindiğim Ebru deneyimlerinden yararlanarak romanlarımda Ebru metaforunu kullanmaya başladım. Böylece Ebru sanatını yalnızca anlatılan bir sanat olmaktan çıkarıp roman karakterlerinin yaşamlarına, duygularına ve mücadelelerine eşlik eden bir anlatım unsuru hâline getirmeye çalıştım. Yaptığım araştırmalarda bu yaklaşımın Türk romanında yeterince işlenmediğini, özellikle benim düşündüğüm biçimde bir anlatım denemesinin karşıma çıkmadığını gördüğümde büyük heyecan duydum. Elbette edebiyatta ilk olma iddiasının kapsamlı bir araştırmayla değerlendirilmesi gerektiğinin farkındayım. Ancak ortaya koyduğum bu farklı yaklaşımın Türk edebiyatına yeni bir soluk getirebileceğine inanıyordum. Bu heyecanla daha önce yazdığım roman taslaklarını yeniden ele aldım. Uygun bölümlere Ebru metaforları yerleştirerek eserlerime farklı bir boyut kazandırmaya çalıştım. Tek isteğim, yılların birikimiyle ortaya çıkardığım bu eserleri bir an önce okurlarla buluşturmak ve Ebru sanatının edebiyatla kurabileceği bu özel bağı okuyuculara göstermekti. Ne yazık ki büyük umutlarla çıktığım yayıncılık yolculuğu, bu yıl benim için büyük bir hayal kırıklığına dönüştü. Hayallerimi yayınevlerinin kapısında bıraktım. 2026 yılının temmuz ayının ilk haftasında memleketime izne geldiğimde ilk işlerimden biri, daha önce iki kitabımı yayımlamış olan yayınevini aramak oldu. Yeni bir projeyle, "YUNUS-Gururun Bedeli" adlı kitabımı yayımlamak istediğimi ilettim. Yayınevi yetkilisi, temmuz ayının sonunda kitapların elimde olacağını taahhüt etti. Ancak ağustos başında kendisini aradığımda çeşitli gerekçeler öne sürülmeye başlandı. Verilen sözlerin yerini belirsizlik ve oyalamalar aldı. Eylül ayı geldiğinde kitabımın hâlâ yayımlanmadığını öğrendim. Büyük bir hayal kırıklığı yaşadım. Bunun üzerine yeni bir umutla yoluma devam ettim. Eylül ayında Uşak Kitap Fuarı'nda tanıştığım başka bir yayıneviyle görüşmemiz, benim için yeni bir başlangıç umudu oldu. Bu yayınevine "Mari'nin Aşkı-İki Dünya Arasında" adlı romanımı ve "Orhan Dede'nin Ebru Atölyesi" adlı çocuk kitabımı yayımlamak istediğimi söyledim. Çocuk kitabımı yalnızca Türkçe değil, Almanca olarak da hazırlamıştım. Çünkü Almanya'da yetişen yeni kuşakların Türkçeyi okuyup anlamakta zaman zaman zorlandıklarını gözlemliyordum. Amacım, çocuklarımızın hem kendi kültürlerini ve geleneksel sanatlarımızı tanımalarını hem de bunu yaşadıkları ülkenin diliyle öğrenebilmelerini sağlamaktı. Böylece Ebru sanatını gelecek kuşaklara aktarırken iki dil arasında da bir kültür köprüsü kurmak istiyordum. Yayınevi yetkilisi, kitapların 25 Eylül'de kesinlikle elimde olacağını taahhüt etti. Ancak belirtilen tarihte kitaplar gelmeyince iki gün daha bekledim. Ardından telefonla ulaşmaya çalıştım fakat aramalarıma cevap alamadım. Sonunda, kasım ayının başında, haklarımı korumak adına avukat aracılığıyla hukuki yollara başvurmak ve sözleşmenin iptali için dava açmak zorunda kaldım. İnsan bütün bunlardan sonra ister istemez şu soruyu soruyor: Kime, nasıl güveneceğiz? Bir kitap yazmak kolay değil. Hele ki yılların emeğini, araştırmasını, yaşanmışlıklarını ve hayallerini bir eserde bir araya getirmek hiç kolay değil. Yazar, eserini yayımlamak için bir yayınevine teslim ettiğinde yalnızca kâğıt ve kelimeleri emanet etmez. Aynı zamanda emeğini, zamanını ve hayallerini de emanet eder. Elbette yayıncılık da ticari bir faaliyettir. Her işte olduğu gibi burada da aksaklıklar yaşanabilir. Ancak verilen sözlerin tutulmaması, iletişimin kesilmesi ve insanların belirsizlik içinde bırakılması kabul edilebilir bir durum değildir. Bir işin altına imza atılıyorsa o imzanın sorumluluğu da yerine getirilmelidir. Üstelik yaşadığım hayal kırıklıkları yalnızca yayınevleriyle sınırlı kalmadı. Memleketime geldiğimde hangi işi yaptırmak istediysem çoğu zaman işin bir yerinde eksiklik, hata veya özensizlikle karşılaştım. Ücretini alan bazı kişilere iş tamamlandıktan sonra ulaşmak ise neredeyse imkânsız hâle geldi. İnsanı asıl üzen, yapılan hatadan çok, verilen sözün arkasında durulmamasıdır. Ben bu memlekete yalnızca tatil yapmak, dinlenmek ve sevdiklerimi görmek için gelmiyorum. Yıllardır biriktirdiğim bilgi ve tecrübeyi paylaşmak, kültürümüze ve sanatımıza katkıda bulunmak, kitaplarımı okurlarla buluşturmak için de geliyorum. Hayatımın önemli bir bölümünü Almanya'da geçirmiş olsam da gönlümün bir yanı hep memleketimde. Ancak bu yıl memleketimden ayrılırken içimde tarifsiz bir burukluk taşıyorum. Bunca emek, bunca heyecan ve bunca umutla başladığım işlerin karşılığında yaşadığım bu güvensizlik beni derinden üzdü. Yine de bütün bunlara rağmen yazmaktan, üretmekten ve Ebru sanatına hizmet etmekten vazgeçmeyeceğim. Çünkü benim için bu yol, yalnızca kitap yayımlamak ya da bir sanat dalıyla uğraşmak değil; insanlara faydalı olabilmek, ardımda güzel izler bırakabilmektir. Şimdi, yılların emeğiyle hazırladığım, Ebru sanatının edebiyatla buluştuğu eserlerimi yayımlayabilecek; yazarın emeğine saygı duyan, verdiği sözün arkasında duran güvenilir bir yayınevi arıyorum. Belki de bu yazı, o kapının aralanmasına vesile olur. Son olarak şunu söylemek istiyorum: İnsan hayallerinden vazgeçebilir mi? Belki yorulur, kırılır, hayal kırıklığına uğrar ama inandığı bir değer varsa yeniden ayağa kalkar. Benim için o değer Ebru sanatı ve edebiyattır. Memleketimden bu yıl büyük bir üzüntüyle ayrılıyorum. Fakat hayallerimi geride bırakmıyorum. Onları yeniden gerçekleştirmek için Almanya'ya, kalemime ve umuduma dönüyorum.